Ironman door de ogen van een kinesist

Een Ironman stond al langer op mijn lijstje, maar het afgelopen jaar besloot ik er écht voor te gaan. Niet om mezelf iets te bewijzen, maar vooral uit nieuwsgierigheid. Hoe voelt het om maanden toe te leven naar zo’n grote dag? Wat doet het met je hoofd en lichaam om zo’n uitdaging aan te gaan terwijl je daarnaast werkt en een gezinsleven hebt?

De voorbereiding: ritme, schema’s en combineren

De maanden voor de wedstrijd draaiden vooral om het vinden van een nieuw ritme. Soms betekende dat zelfs twee keer per dag sporten, ’s morgens vroeg baantjes trekken en ’s avonds nog een loop- of fietssessie na het werk. Dat combineren met een drukke praktijk en alles wat thuis op je wacht, vraagt best veel. Niet elke dag had ik er zin in, soms keek ik met weemoed naar de zetel, maar dan hielp het om terug te vallen op een coach of iemand die je motiveert.

Een goed schema en begeleiding maakten voor mij echt het verschil. Niet alleen werd ik technisch beter, zeker bij het openwaterzwemmen, maar ik leerde ook realistisch te plannen en mijn grenzen te respecteren. Het is geruststellend om te weten dat je niet alles alleen hoeft te doen en dat het oké is om je eens wat minder goed te voelen. Achteraf gaf elke training, hoe klein ook, altijd voldoening. Je groeit, ook als het lastig is.

Met de juiste begeleiding leer je meer

Wat voor mij een groot verschil maakte, was de hulp van een coach. Zeker voor het openwaterzwemmen bleek die begeleiding onmisbaar. Zwemmen in een zwembad is echt niet te vergelijken met een groot, vaak koud en soms chaotisch meer. Dankzij tips en opbouwende feedback voelde ik me veel zekerder toen het moment van de waarheid kwam. Het hele traject werd daardoor niet alleen leerzamer, maar ook leuker.

Achteraf ben ik heel blij dat ik die stap gezet heb. Daarom raad ik iedereen die zo’n uitdaging aangaat aan om professionele hulp te zoeken, of op zijn minst raad te vragen bij mensen die het zelf hebben meegemaakt. Je hoeft het niet alleen te doen en goed advies maakt alles haalbaarder.

Wedstrijddag: de uitdaging in de praktijk

De dag van de Ironman was een mengeling van zenuwen, spanning en enthousiasme. Aan de start van het zwemmen voel je zoveel adrenaline dat je het liefst voluit zou gaan. Toch weet je: dit is nog maar het begin. Na die eerste slagen probeer je een ritme te vinden. In open water is het vaak druk en moet je soms even vechten voor je plek, maar zodra je in je slag zit, is het zaak om niet alles te geven. Je weet immers: straks wacht de fiets, en op het einde volgt er nog een marathon.

Na het zwemmen snel naar de wisselzone, even alles op scherp en dan op de fiets. Het eerste deel lijkt vlot te gaan, de benen voelen nog fris. Maar na tientallen kilometers voel je de inspanning echt doorkomen. Je denkt even terug aan de trainingen, aan de keren dat het zwaar was. Drinken, eten, jezelf motiveren en niet te snel van start gaan: dat is de kunst. Op een Ironman moet je doseren, want je bent pas halverwege.

En dan het lopen. Je benen zijn moe, je energie begint op te raken en je hoofd vraagt zich af waarom je hier ooit aan begon. Toch helpt het om kilometer per kilometer te denken, niet aan de volle afstand. Supporters langs het parcours, een blik naar andere deelnemers en de gedachte aan de finishlijn slepen je erdoor. De laatste kilometers zijn zwaar, maar er is altijd een klein beetje energie over als je de finish ziet. Die laatste meters zijn onvergetelijk, puur op karakter.

De finish: trots en verwondering

Aan de finish was er vooral trots en verwondering. Niet omdat ik een bepaalde tijd heb neergezet, maar omdat het traject zo intens was. Je ontdekt nieuwe kanten van jezelf, groeit, en beleeft alles veel bewuster. Het zijn niet alleen de prestaties, maar vooral de weg ernaartoe die bijblijven.

Wat blijft hangen?

Wat ik vooral onthoud, is het plezier in beweging en het besef dat je met kleine stappen veel kan bereiken. En iemand hebben die je begeleidt, zij het professioneel of gewoon iemand met ervaring die advies geeft, doet ook wonderen! Het draait niet om records, maar om genieten van de weg zelf. Elke training, elke tegenslag, elke ontmoeting telt. Het was een ervaring die me rijker heeft gemaakt, zowel als mens als kinesist.

Ik kijk nu al uit naar een volgend avontuur.